Kraków bez czegoś tegoś.
Na szybko, bez czasu.
I ładnie, bez czaru.
Bez cuda.
I pierwszy raz chciało się wracać.
Tam gdzie cud.
wszystkie zdjęcia powstały nie patrząc w wizjer, trzymając aparat w ręce opuszczonej (patrz ostatnie zdjęcie), strzelając przypadkiem.
ot tak, bo czasu nie było.
PS. po wakacjach będzie więcej Krakowa, nowym domem gdzie można kupić sobie wykształcenie.
z
i …
i pociągiem
i ulicą
i koncertem
i kawą prowincjonalną
i Krakowem
i wszędzie tam, i wszystkim.
Kolejny taki dzień, że nie wie się nic, a przynajmniej mało bardzo, sporo mniej niż na codzień. Od jakiegoś czasu, krótkiego. Zastanawianie się, po głowie krążenie, myśli tak dobre, by zaraz w rejony niedostępne popaść. Nie spanie, nie możność zaśnięcia. Nie tak jak do tej pory, a przez niepokój taki, za mostkiem, za aortą. Doczekanie niespodziewane. By teraz w wyczekiwanie na coś, na cokolwiek zamienić. Zapomnieniem być.
Kolejna partia cudownie odnalezionych pośród tysięcy…
